Το κουτί της ψυχής και οι 7 αδερφοί

Με ενθουσιάζουν οι ακούσιες παραπομπές. Μπορείς ν' "ανακαλύψεις" κάτι εξαιρετικό ή και όχι. Μ' αρέσει να μαθαίνω από έναν "πραγματικό" φίλο για ένα τραγούδι που μόλις το ακούω χτυπάει η καρδιά μου στο ρυθμό του κι από έναν διαδικτυακό "φίλο" για ένα βιβλίο που καθώς το διαβάζω αισθάνομαι να μικραίνουν όλοι μου οι φόβοι. Εξάλλου τώρα γνωρίζω τα πέντε στάδια κι ας τα χάνω ακόμα!

Oi Va Voi - 7 Brothers

Lauren Slater - Το κουτί της ψυχής

Μία σπαραχτική ερμηνεία

Ωχρά Σπειροχαίτη



Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι,
οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι
σκύβοντας μαζί
κεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο. Aλίμονο!
οι στεγνές φωνές μας όταν
ψιθυρίζουμε μαζί
είναι ήσυχες κι ανόητες
σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι
ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί
στο ξερό μας κελάρι

σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα,
παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση

αυτοί που πέρασαν
με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο βασίλειο
μας θυμούνται αν καθόλου μας θυμούνται
σαν κούφιους ανθρώπους
σα βαλσαμωμένους

μάτια δεν τολμώ να δω στα όνειρα
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
αυτά δεν εμφανίζονται εκεί:
τα μάτια είναι
ηλιόφως σε μια σπασμένη κολώνα
εκεί, είναι ένα δέντρο χορεύοντας
και φωνές
στου ανέμου το τραγούδισμα
πιο μακρινές και πιο τελεστικές
από ένα μαραμένο αστέρι

ας είμαι όχι πιο κοντά
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
ας φορέσω επίσης
τις μεταμφιέσεις
αρουραίου τρίχωμα, κοράκου δέρμα, κουρελούδες
σ’ έναν αγρό
φερόμενος όπως φέρεται ο άνεμος
όχι πιο κοντά

όχι αυτή την τελική συνάντηση
στου λυκόφωτος το βασίλειο

αυτή είναι η νεκρή χώρα
αυτή είναι του κάκτου η χώρα
εδώ τα πέτρινα είδωλα
σηκώνονται, εδώ λαμβάνουν
την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου
κάτω απ’ το σπίθισμα σβησμένου άστρου

αυτό είναι σαν αυτό
στου θανάτου το άλλο βασίλειο
ξυπνώντας μόνοι
την ώρα που είμαστε
τρέμοντας με τρυφερότητα
χείλη που θα φιλούσαν
κάνουν προσευχές σε τσακισμένες πέτρες

αόμματοι
αν δεν τα μάτια μας ξαναφανούν
όπως το αέναο άστρο
του πολύφυλλου ρόδου
στου θανάτου το λυκοφωτικό βασίλειο
η ελπίδα μόνο
των κενών ανθρώπων
των άδειων ανθρώπων

μεταξύ ιδέας
και πραγματικότητας
μεταξύ κίνησης
και δράσης
πέφτει η σκιά

μεταξύ αντίληψης
και δημιουργίας
πέφτει η σκιά

η ζωή είναι πολύ μακριά

μεταξύ πόθου
και σπασμού
μεταξύ δύναμης
και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας
και πτώσης
πέφτει η σκιά
γιατί δικό σου είναι το βασίλειο

γιατί δική σου είναι η ζωή
γιατί η ζωή σου είναι δική σου
δική σου

αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος
όχι μ’ ένα πάταγο αλλά μ’ ένα λυγμό

(από το ομώνυμο ποίημα του Thomas Elliot)

Tool - Vicarious

   Ένα εξαιρετικό τραγούδι από ένα εξαιρετικό συγκρότημα, βραβευμένο με Grammy, πρωτοπόρο στο χώρο της μέταλ μουσικής, ένα από τα βασικότερα συγκροτήματα που διαμόρφωσαν το progressive metal των "ιντελέκτουαλ". Απαρτίζεται από μουσικούς με εξαιρετική τεχνική και ταλέντο, όπως ο ντράμερ τους Danny Carey, που κατατάσσεται στους 10 καλύτερους ντράμερ όλων των εποχών από το περιοδικό Rolling Stone.

   Το Vicarious ή "(ζώντας) δι' αντιπροσώπου" μιλάει για την έξαψη που νιώθει ο μέσος άνθρωπος παρακολουθώντας τραγωδίες άλλων ανθρώπων στην τηλεόραση, ζώντας ο ίδιος μέσα από αυτές, τρεφόμενος κανιβαλίζοντας. 

"I need to watch things die
From a safe good distance"

Έχω ανάγκη να βλέπω το θάνατο, από μία ασφαλή απόσταση.

Η ζωή του Πι και το ζήτημα της ύπαρξης του Θεού

Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι τη χθεσινή ταινία (πράγμα πολύ καλό, αν σκεφτείς ότι όλο και σπανιότερα γυρίζονται ταινίες που μας κάνουν να σκεφτόμαστε, πόσω μάλλον να σπαζοκεφαλιάζουμε. «Η ζωή του Πι» ήταν μία σπαζοκεφαλιά και μία εύκολη παγιδούλα. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, ακριβώς έτσι είναι η πίστη και το ζήτημα της ύπαρξης του θεού. Μια σπαζοκεφαλιά για μερικούς και μία εύκολη παγίδα γι’ άλλους. Ήταν τόσο συγκινητική και μαγική η εκδοχή του ναυαγίου με την τίγρη της Βεγγάλης και τόσο ρεαλιστικά πεζή η εκδοχή του μάγειρα που η πρώτη απάντηση που θα ερχόταν στα χείλη των περισσοτέρων μετά την ερώτηση του Πι για το ποια ιστορία προτιμούμε, θα ήταν αυτή που έδωσε και ο ακροατής του. Η πρώτη απάντηση, η αυθόρμητη, αυτή που διατηρεί ακόμα την επήρεια της μαγικής χρυσόσκονης. Πώς όμως αυτή η ιστορία θα μας κάνει να πιστέψουμε ότι υπάρχει θεός (όπως ισχυρίζεται στην αρχή της ταινίας ο Πι); Το ότι διαλέγουμε το παραμύθι σημαίνει/αποδεικνύει ότι υπάρχει θεός; Το άλμα που επιχειρεί να κάνει ο Πι θεωρώ ότι είναι άτοπο. Για να το σκεφτούμε λίγο καλύτερα. Ένα αντεπιχείρημα με τη βοήθεια του σοφού Αισώπου θα είχε ως εξής. Έχουμε έναν έξυπνο άνθρωπο, που χειρίζεται δυνατά το λόγο. Θέλει, λοιπόν, να μας δώσει ένα παράδειγμα για το πώς η αλαζονεία μπορεί ν’ αποβεί καταστροφική, ή για το πώς εάν έχουμε υπομονή μπορούμε να πετύχουμε τους στόχους μας ή για το πώς εάν θεωρούμε κάποια πράγματα δεδομένα, μπορεί να διαψευσθούμε ή αν είναι φοβερός ρήτορας, μπορεί να μας δώσει ένα παράδειγμα που να περιλαμβάνει όλες τις παραπάνω απόψεις κι ακόμα περισσότερες. Αντί, λοιπόν, να μας πει ευθέως τι θέλει (π.χ. έχε υπομονή και θα αμειφθείς) μας λέει έναν μύθο. Το μύθο του λαγού και της χελώνας. «Προφανώς» και πρόκειται για παραμύθι, αφού στην πραγματικότητα τα ζώα δε μιλάνε με «ανθρώπινη λαλιά», ούτε, βέβαια, ποτέ θα διοργάνωναν έναν αγώνα δρόμου. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι εάν όντως ο λαγός έκανε αγώνα δρόμου με τη χελώνα κι αν πρέπει να δεχθούμε αυτήν την εκδοχή σαν αληθινή, αλλά το νόημα, το δίδαγμα της ιστορίας. Τι σημασία έχει εάν υπήρχε η τίγρης ή όχι στη βάρκα; Τι σημασία έχει εάν έκαναν όντως αγώνα δρόμου ο λαγός και η χελώνα; Τι σημασία έχει εάν υπάρχει θεός και πως σχετίζεται αυτό με το ποια εκδοχή θα επιλέξουμε να πιστέψουμε; Σημασία έχει η ουσία της ιστορίας, το νόημα, το δίδαγμα. Σημασία έχει ότι ο Πι βίωσε κάποια εμπειρία που γέννησε συναισθήματα που του έδωσαν πνευματική δύναμη, η οποία του έδωσε τη σωματική ικανότητα, το κουράγιο, να προχωρήσει, να γαντζωθεί από τη ζωή και να συνεχίσει μέχρι να φτάσει σε κάποια στεριά και να σωθεί. Να σωθεί πραγματικά από το ναυάγιο και πνευματικά από την «άσκοπη» περιφορά της ύπαρξής μας στον πλανήτη γη με τη βοήθεια της τίγρης, της πίστης. Σημασία έχει η υπομονή, η επιμονή κι όλα τ’ άλλα που διδάσκουν τόσο η ιστορία του Πι, όσο και η ιστορία του Αισώπου. Σημασία έχουν όλα τα νοήματα όλων των παραμυθιών που διδάσκουν οι θρησκείες (που πολλές φορές είναι κοινά) κι αν έχουμε τη διάθεση να τα εφαρμόσουμε στη ζωή μας. Είναι, δηλαδή, ανάγκη να πιστέψουμε στην πραγματική ύπαρξη της τίγρης, του λαγού ή του θεού; Νομίζω ότι αυτό είναι τουλάχιστον αδιάφορο. Σημασία έχει να πιστέψουμε στον εαυτό μας και σ’ όλες τις αρετές (εντάξει, είναι παλιομοδίτικη η λέξη, αλλά δε μου ‘ρχεται άλλη) που θα θέλαμε να έχουμε. Εμείς και οι άλλοι.

Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται…

Με αφορμή την ταινία Vicky Christina Barcelona...
Ο Γούντι Άλλεν σ’ όλες (ή στις περισσότερες) τις παλιότερες ταινίες του (που μ’ αρέσουν πολύ) παρουσίαζε τις πιο απίθανες σχέσεις που θα ικανοποιούσαν και την πιο μειονεκτική κατηγορία εραστών. Έτσι, όταν ήταν νεότερος, ως μικροσκοπικός και ασχημούτσικος άνδρας, «έβγαζε» γκόμενες τις ωραιότερες γυναίκες (με τις οποίες ήταν και ψιλοχαλαρός, ενώ εκείνες έκοβαν φλέβα)! Ήταν τόσο αστεία και παράδοξα τα ζευγάρια σε κάθε ταινία, που οπωσδήποτε είχα στο μυαλό μου το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό παρά το απωθημένο. Τώρα που έχει πάει οχτακοσίων ετών και δε μπορεί να πρωταγωνιστήσει, ξεφεύγει απ’ τον αυτοσαρκασμό (και δυστυχώς και το χιούμορ, ενώ θα μπορούσε να το «δώσει» έτσι) και πάει προς τη γελοία (κατά τη γνώμη μου προφανώς) φαντασίωση κάθε άντρα τον οποίο ερωτεύονται δύο και τρείς (και ίσως περισσότερες) γυναίκες, με τις οποίες καταλήγει να κάνει παρορμητικές, τρελές, ονειρικές, καλλιτεχνικές και γεμάτες ευαισθησία…παρτούζες!

Ταυτόχρονα εκπληρώνει και απωθημένα σοβαρών (ή σοβαροφανών) γυναικών που πάνε με την (σέξυ – που όλοι τη γουστάρουν) κολλητή τους ταξίδι στη Βαρκελώνη (ή στο Παρίσι ή σε κάποιο άλλο «must» ευρωπαϊκό μέρος) και ζουν έναν φλογερό κι έξω απ’ τα αυστηρά καθορισμένα όριά τους έρωτα μ’ έναν απίστευτο γκόμενο (πάντα καλλιτέχνη ερωτύλο), ενώ παράλληλα τον «κλέβουν» απ’ την ξανθιά, χυμώδη και σεξουλιάρα φίλη τους…Ντάξει! Θεός!

Υ.Γ. Αυτό που δεν έχει προσέξει είναι πως με αυτόν τον τρόπο (στις καινούριες ταινίες), τελικά ικανοποιούνται 3-4 γυναίκες, ενώ μόνο ένας άντρας. Δηλαδή αγόρια, περισσεύετε!

Έπαθα!