Δεν θα μας τρελάνει ο καιρός, θα τον τρελάνουμε εμείς!!!

Shantel - Borino Oro

Μαριάννα Χατζοπούλου

"Η Μαριάννα Χατζοπούλου, η 69χρονη «τυφλή» τραγουδίστρια, υπήρξε μια από τις μεγάλες δόξες του ελληνικού πενταγράμμου τη δεκαετία του 50. Γεννήθηκε στη Νάξο. Εγινε γνωστή στο ευρύ κοινό το 1958, όταν διακρίθηκε ως η καλύτερη τραγουδίστρια εκείνης της χρονιάς στο διαγωνισμό του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Ακολούθησαν δύο από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της, τα τραγούδια «Ζαφείρα» και «Να ζήσουν τα φτωχόπαιδα». Μεγάλες επιτυχίες της, όμως, ήταν και τα «Κάνε κότσο τα μαλλιά σου», «Η μάνα μου με δέρνει», «Τα δάκρυα», «Δεν μετανιώνω που σ' αγάπησα πολύ» αλλά και, σε δεύτερη εκτέλεση, το «Γαρίφαλο στ' αυτί». Δική της και η ερμηνεία στο τραγούδι «Το νυφικό σου φόρεμα» (σε μουσική Γιώργου Μωράκη και στίχους Χρήστου Γιαννακόπουλου) που ακούγεται στην ταινία «Της κακομοίρας» του Ντίνου Κατσουρίδη με τον αξεπέραστο μπακαλόγατο Κώστα Χατζηχρήστο. Στη δεκαετία του '60 η Μαριάννα Χατζοπούλου έζησε στην Αμερική, όπου χειρουργήθηκε και στα μάτια της, τραγουδώντας για τους ομογενείς. Επιστρέφοντας, ξεχασμένη από τις δισκογραφικές, συνέχισε να τραγουδά για το κέφι της σε εκδηλώσεις και για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Από τους ανθρώπους που τη βοήθησαν στην καριέρα της ήταν και η Δανάη Στρατηγοπούλου. Η Μαριάννα Χατζοπούλου πέθανε σε ηλικία 69 ετών μετά από δίμηνη νοσηλεία στην Εντατική με βαρύτατες κακώσεις, ύστερα από τροχαίο. "

Πηγή: http://www.greekbooks.gr/hajopulu-marianna.person

 

 

Μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εκπομπή για το Πάσχα και την ιεροτελεστία της Άνοιξης.

εδώ

Sedate Illusion

Οι Sedate Illusion είναι ένα project του Βαγγέλη Κακαρούγκα (πρώην μέλος των Kinetic και των Equal Vector) με έδρα την Κέρκυρα. Ξεκίνησε το 2004 και βγήκε την ίδια χρονιά ένας instrumental δίσκος με τίτλο "Sedate Illusion" όπου και συμμετείχε ενεργά στη σύνθεση και ο Θοδωρής Πεγκούσης. Το συγκρότημα σήμερα κινείται στους χώρους του progressive/experimental metal κι απαρτίζεται από τους παρακάτω μουσικούς, οι οποίοι το 2014 δημιούργησαν το τρίτο studio album με τίτλο «What Remains».

Vangelis Symphonyx - Keyboards/ Vocals

Anastasios Kibizis – Guitars

Vagelis Glavinas - Bass Guitar

Antreas Alamanos - Drums

Στο τεύχος Φεβρουαρίου 2015,το περιοδικό Metal Hammer φιλοξενεί τους Sedate Illusion. Παραθέτουμε την κριτική του περιοδικού για το τελευταίο τους cd.

 «Το πιστεύω πλέον ακράδαντα: το 2014 ήταν η καλύτερη χρονιά για το ελληνικό μέταλ. Αμέτρητες δισκάρες σε όλα τα υποείδη και απ’ όλη τη χώρα. Πάρε για παράδειγμα το τρίτο (!) studio album των Sedate Illusion από την Κέρκυρα, που κυκλοφόρησε ανεξάρτητα στις αρχές του περασμένου έτους. Η προϋπηρεσία τους στους Equal Vector μόνο τυχαία δεν είναι. Ένα στολίδι του προοδευτικού σκληρού ήχου του σήμερα, ιδίως αν είσαι οπαδός των Tool, των Opeth, του Steven Wilson ή ακόμα και  των Evergrey. Γλυκός, διαυγής ήχος με τις σκληρές κιθάρες και τα πλήκτρα στο προσκήνιο, ακουστικές κιθάρες κι «εξωσχολικά» όργανα, ενώ γυναικείες και ανδρικές φωνές εξιστορούν το (άγνωστο ακόμα) concept των στίχων. (ΝΤ-8)»

Οι Sedate Illusion δηλώνουν «ιδιαίτερα χαρούμενοι για αυτό το γεγονός διότι το περιμέναμε με μεγάλη ανυπομονησία και τελικά συνέβη. Ευχαριστούμε θερμά το METAL HAMMER GREECE (Official),για την υπέροχη κριτική του και το βαθμό του 8/10. Cheers».

Ακολουθεί το επίσημο videoclip του τραγουδιού με τίτλο Solitude. Κερκυραίοι είναι και οι συντελεστές. Η σκηνοθέτις, Κατερίνα Τζέκου, ο πρωταγωνιστής, Νικόλας Κατσαρός. Στους φωτισμούς, τις κάμερες και τις ιδέες, ο Δημήτρης Μιχαήλ. Τα γυρίσματα έγιναν στο Πολύτεχνο, με τη φιλοξενία του Νίκου Μασσαρά και στο χώρο της Βάσιας Νικάκη. Απολαύστε!

 

Η άνοδος

Οι Muse (δηλαδή η μούσα) είναι ένα βρετανικό ροκ συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1994. Έχοντας τον χαρακτηριστικό (πλέον) ήχο των ποπ-ροκ-ηλεκτρονικών βρετανικών συγκροτημάτων έγραψαν (για την ακρίβεια ο τραγουδιστής-κιθαρίστας του συγκροτήματος) σ’ αυτό το μοτίβο το τραγούδι Uprising (δηλαδή άνοδος) που κυκλοφόρησε το 2009. Νομίζω ότι η μετάφραση των στίχων τα λέει όλα και κάθε σχόλιο περιττεύει…

Η παράνοια ευδοκιμεί

Οι εκπομπές PR θα ξαναξεκινήσουν

Θα προσπαθήσουν να σπρώξουν ναρκωτικά για να μας αποβλακώσουν,

ελπίζοντας ότι δεν θα δούμε την αλήθεια

(έλα λοιπόν)

Άλλη μία υπόσχεση, άλλη μία σκηνή,

Άλλο ένα πακεταρισμένο ψέμα για να μας κρατήσει αιχμάλωτους της απληστίας,

και όλες οι πράσινες ζώνες δεμένες γύρω από τα μυαλά μας,

κι ατέλειωτη κόκκινη ταινία για να κρατήσει περιορισμένη την αλήθεια

(έλα λοιπόν)

Δεν θα μας εξαναγκάσουν

Θα σταματήσουν να μας μειώνουν

Δεν θα μας ελέγξουν

Θα νικήσουμε

(έλα λοιπόν)

Εναλλασσόμενος έλεγχος του νου,

ας επιτρέψουμε την επανάσταση με τα θύματα που θα φέρει,

αν μπορούσες να πατήσεις το διακόπτη και ν’ ανοίξεις το τρίτο σου μάτι,

θα έβλεπες ότι

δεν θα έπρεπε ποτέ  να φοβόμαστε να πεθάνουμε

(έλα λοιπόν)

Ας σηκωθούμε κι ας ανακτήσουμε την εξουσία,

ήρθε η ώρα οι «παχιές αγελάδες» να πάθουν έμφραγμα,

το ξέρεις ότι έρχεται το τέλος τους,

πρέπει να ενωθούμε και να δούμε τη σημαία μας ν’ ανεβαίνει.

Mike Dawes

O Gotye είναι ένας Βελγο-Αυστραλός ερμηνευτής που έγραψε αυτό το τραγούδι και το ερμήνευσε με την Νεοζηλανδή Kimbra. Το τραγούδι έγινε φοβερή επιτυχία το 2012 (μέχρι σήμερα έχει πουλήσει πάνω από 13 εκατομμύρια αντίγραφα) και μιλάει για ένα ζευγάρι που χώρισε και τώρα ο ένας είναι για τον άλλο απλά ένας γνωστός (somebody that I used to know). Το κομμάτι αυτό έχει διασκευαστεί πολλές φορές με μία από αυτές να είναι τόσο καλή που να ξεπερνά την αυθεντική εκτέλεση.

Ο Mike Dawes είναι ένας 23χρονος Βρετανός βιρτουόζος της κιθάρας που χρησιμοποιεί την τεχνική fingerstyle, δηλαδή χρησιμοποιώντας τα δάχτυλα χτυπάει και τραβάει απότομα τις χορδές, τόσο στο ηχείο, όσο και στο «μπράτσο» και γενικά σε όλο το μήκος τους, καταφέρνοντας με αυτόν τον τρόπο να κρατάει μία βασική μελωδία (ή και περισσότερα τμήματά της) ενώ παράλληλα παίζει και το σόλο. Χρησιμοποιεί επίσης τον καρπό και άλλα τμήματα του χεριού να χτυπήσει την κιθάρα σε διάφορα σημεία της (και όχι μόνο στις χορδές) κρατώντας μιμούμενος το ρυθμό της «μπότας» και του ταμπούρου ενός κρουστού οργάνου. Δεν ξέρω αν τα περιέγραψα καλά, αλλά το βίντεο κάνει αρκετά κοντινά πλάνα, οπότε προσπαθήστε να παρατηρήσετε και ν’ ακολουθήσετε τα χέρια του σε όλη την επιφάνεια του μαγικού αυτού μουσικού οργάνου σε συνδυασμό με τους ήχους που ακούτε.

 

Τελευταίος χορός

Το τραγούδι που ακολουθεί έγραψε και ερμηνεύει η Indila, μία 30χρονη γαλλίδα με ινδική, αλγεριανή, καμποτζιανή και αιγυπτιακή καταγωγή και μιλάει για το ρατσισμό. Μια νεαρή μετανάστρια αντιμετωπίζει καθημερινά οδυνηρές καταστάσεις λόγω των διακρίσεων που γίνονται εξαιτίας της φυλετικής της καταγωγής. Ενώ τα σύννεφα (του ουρανού του Παρισιού και της ανθρώπινης προκατάληψης) πυκνώνουν, η διάδοση του ρατσισμού τελικά οδηγεί σε ακραία (καιρικά) κοινωνικά φαινόμενα που καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμά τους.
Η Indila τραγουδάει πως νιώθει τον πόνο από τις προσβολές που δέχεται, η καρδιά της όμως είναι μεγάλη, είναι κι αυτή ένα παιδί τους κόσμου και θέλει μέσα στον άνεμο και τη βροχή να χορέψει τον τελευταίο χορό για να ξεχάσει τον πόνο και να σταματήσει να φοβάται.

(Εμείς) Θα…

Ένα τραγούδι των Kerredine Soltani, Tryss, Louise Becue, Olivier Volovitch που ερμηνεύει η δημοφιλής Zaz. Άλλο ένα pop τραγούδι που αξίζει (ναι, δεν είναι όλα για πέταμα!) να το ακούσουμε για την ιδιαίτερη φωνή της Zaz, αλλά και τους στίχους που μιλούν για τους διαφορετικούς πολιτισμούς, για τις διαφορετικές «ανθρώπινες αποχρώσεις», για το πόσο εύκολο είναι να βρεθεί ο καθένας μας πραγματικά ή και μεταφορικά στα διάφορα μέρη του κόσμου (Θα πιούμε «τσάι στα παζάρια του Αμμάν», «θα σηκώσουμε το βλέμμα στην οροφή της Καπέλα Σιξτίνα», ή ακόμα «θα ξύσουμε (στους ουρανοξύστες) τον ουρανό του Κυότο»), και για το πόσοι πολλοί είμαστε εμείς οι διαφορετικοί και πόση δύναμη έχουμε («είστε ένας κόκκος άμμου και είμαστε η έρημος»).

Όλοι ίδιοι...

Ένα τραγούδι (γραμμένο από τον Stromae ή αναγραμματισμένο Maestro) «ύμνος» της μονίμως προδομένης γυναίκας που αναρωτιέται «μα που πήγαν όλοι οι άντρες» κατηγορώντας δεξιά κι αριστερά ότι όλοι είναι ίδιοι (άπιστοι, αναίσθητοι, ευθυνόφοβοι, καλομαθημένοι μαμάκηδες), μη μπορώντας να αντιμετωπίσει τη δική της παραπαίουσα συναισθηματική κατάσταση, ρίχνοντας πάντα το φταίξιμο σε κάποιον άλλο (εκτός από τον εαυτό της). Ένα κοινωνικό φαινόμενο της εποχής που αφορά και στα δύο φύλα («οι γυναίκες είναι όλες π*** και σε κοιτάνε μόνο στο πορτοφόλι, είναι ζηλιάρες, υστερικές, γκρινιάρες» κλπ) που εκφράζεται κατά την άποψή μου στο βιντεοκλίπ με τον πρωταγωνιστή να είναι μισός άνδρας μισή γυναίκα, θίγοντας παράλληλα κι ένα άλλο βιολογικό-κοινωνικό-ηθικό δίλημμα, της διπλής φύσης που μπορεί να αισθάνεται ότι έχει ο κάθε άνθρωπος. Στο κρεσέντο – ρεφρέν συνδιαλέγεται (χορεύοντας και) παλεύοντας (ξιφασκώντας) με το άλλο φύλο, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό, μέχρι που κάποια στιγμή συναντά το άλλο του μισό (που τόσο του μοιάζει –εκφραζόμενο στο βιντεοκλιπ φορώντας το ίδιο πανωφόρι) και καταλήγει μετά τον ερωτικό χορό, στην καθημερινότητα που φθείρει, στη μάχη και τελικά στον αναπόφευκτο (;) χωρισμό. Απαισιόδοξο, αλλά στατιστικά ακριβές.