Ντουντεϊσμός

Για όλους εσάς που ακόμα αναρωτιέστε, ψάχνοντας τη θρησκεία που σας εκφράζει περισσότερο…

Εσείς που θέλετε να ξεφύγετε από τη θρησκεία που διάλεξαν για εσάς χωρίς εσάς, οι γονείς σας…

Με χαρά σας ανακοινώνω ότι εγώ βρήκα τη δική μου και σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα! 

Ο Ντουντεϊσμός, ο οποίος διδάσκει μία αρχαία φιλοσοφία, είναι εδώ και λίγα χρόνια επίσημη θρησκεία, ενώ μπορεί εύκολα κανείς να γίνει ιερέας (ή ιέρεια) και να τελεί ακόμα και γάμους (τουλάχιστον στις ΗΠΑ). Το μεγάλο διδάσκαλο της θρησκείας ενσαρκώνει με επιτυχία στην ταινία των αδελφών Κοέν του 1998 «ο Μεγάλος Λεμπόφσκι», ο Τζέφ Μπρίτζες (γιατί δηλαδή, καλύτερος είναι ο Ιησούς που τον ενσαρκώνει ο Ρόμπερτ Πάουελ στην τηλεοπτική μίνι σειρά «ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» του Φράκο Τζεφιρέλι;). 

Ο διδάσκαλος Λεμπόφσκι είναι ένας άνεργος χίπης, ένας επαγγελματίας τεμπέλης με αξέχαστες «dude» ατάκες, ο οποίος μαζί με  τον οξύθυμο φίλο του Γούλτερ, έναν βετεράνο του Βιετνάμ, προσπαθούν στα διαλείμματα ενός τουρνουά μπόουλινγκ να ξεδιαλύνουν την υπόθεση μιας απαγωγής, ενός κατουρημένου χαλιού και της συνωνυμίας του Λεμπόφσκι με ένα διάσημο εκατομμυριούχο, εξαιτίας της οποίας τον απειλούν κάτι γκάνγκστερ θεωρώντας ότι τους χρωστά χρήματα. 

Ο διδάσκαλος Λεμπόφσκι είναι κατά του υφιστάμενου πολιτεύματος που καταπνίγει την ελευθερία του λόγου και της σκέψης, είναι ενάντια στον αντισημητισμό, τους πολέμους, το φαρισαϊσμό, ενώ προωθεί έναν αντικαπιταλιστικό τρόπο ζωής, στον οποίο δεν θα χρειάζεται να δουλεύουμε, να πληρώνουμε νοίκι και γενικά δεν θα υπάρχουν όλες αυτές οι καταπιεστικές υποχρεώσεις που βιώνει ο σημερινός πολίτης. Παράλληλα, θα ζούμε ελεύθερα, συμβιώνοντας οι αρσενικοί με τους θηλυκούς, τεκνοποιώντας όποτε και με όποιον θέλουμε και σε όποια ηλικία θέλουμε έχοντας εξουδετερώσει κάθε «πρέπει» που έχει χτίσει μεθοδικά η κοινωνία τόσους αιώνες. Τέλος, ο διδάσκαλος Λεμπόφσκι, μας βοηθά να σκεφτούμε το θάνατο ξεπερνώντας το φόβο του, αφού στο τέλος όλοι θα γίνουμε στάχτη και θα καταλήξουμε στα μαλλιά και τα μουστάκια κάποιου!

Παραθέτω την επίσημη ιστοσελίδα της θρησκείας και μεταφράζω τα εισαγωγικά, τις βασικές αρχές και λίγα ιστορικά στοιχεία.

Ντουντεϊστές όλου του κόσμου ενωθείτε!

Ασπασθείτε την θρησκεία που απλώνεται με τον αργότερο ρυθμό σ’ ολόκληρο τον κόσμο, το Ντουντεϊσμό. Μία αρχαία φιλοσοφία που κηρύσσει το μη-κήρυγμα, πράττει όσο το δυνατόν λιγότερα και πάνω απ’ όλα….εεε, έχασα τον ειρμό των σκέψεών μου. Τέλος πάντων, εάν θέλετε να βρείτε γαλήνη στη γη και καλοσύνη, δικέ μου, θα σας βοηθήσουμε να ξεκινήσετε. Αμέσως μετά από έναν υπνάκο.

…

Ενώ ο Ντουντεϊσμός στην επίσημη μορφή του οργανώθηκε σε θρησκεία πρόσφατα, προϋπήρχε ανά τους αιώνες με διαφορετικές μορφές. Πιθανά η πρωιμότερη μορφή του Ντουντεϊσμού ήταν ο κινεζικός Ταοϊσμός, πριν αρχίσει τα περίεργα με τα μαγικά κόλπα και τα σωματικά υγρά. Ο μεγάλος διδάσκαλος του Ταοϊσμού, ο Λάο Τζου, βασικά είπε, «καπνίστε τα, άμα τα ‘χετε» και «χαλάρωσε, φίλε μου», απλά τα είπε στην αρχαία κινεζική γλώσσα, οπότε κάτι μπορεί να χάθηκε στη μετάφραση.

Ανά τους αιώνες αυτό το επαναστατικό σήκωμα των ώμων, ενίσχυσε πολλά επιτυχημένα θρησκεύματα, όπως ο Βουδισμός, ο Χριστιανισμός, ο Σουφισμός, ο Τζον Λενινισμός, ο Γιο-πες-τα-αράπη-μου-bro-ισμός. Η ιδέα είναι η εξής: η ζωή είναι σύντομη και περίπλοκη και κανένας δεν ξέρει τι να την κάνει. Γι’ αυτό μην κάνεις τίποτα. Πάρ’ το χαλαρά, δικέ μου. Σταμάτα να αγχώνεσαι για το αν θα τα καταφέρεις στον τελικό. Άραξε με τους φίλους σου, πιές και κάνα χυμό βρώμης και είτε πετυχαίνεις στράικ ή η μπάλα βγαίνει στο αυλάκι (του μπόουλινγκ), κάνε ότι μπορείς για να παραμένεις πιστός στο να είσαι αληθινός με τον εαυτό σου και με τους άλλους.

http://dudeism.com/

Enemy – Ο άνθρωπος αντίγραφο

Κριτική ταινίας

Enemy – Ο άνθρωπος αντίγραφο

Μία ταινία του Καναδού Denis Villeneuve του 2013 με πρωταγωνιστή τον Αμερικανό «μπλοκμπαστερά» Jake Gyllenhaal. Βασισμένη στην ομώνυμη (Homem Duplicado) νουβέλα του Πορτογάλου νομπελίστα Ζοζέ Σαραμάνγκου.

Ο συνεσταλμένος καθηγητής ιστορίας Άνταμ πηγαινοέρχεται στη δουλειά, συζεί με τη φίλη του έχοντας μία χλιαρή σχέση και γενικά αισθάνεται ότι ζει μία κάπως επίπεδη ζωή. Σε μία καθημερινή (και κατά τα φαινόμενα τυχαία και αθώα) συζήτηση μ’ έναν συνάδελφο, ο δεύτερος του προτείνει κάποια ταινία και ο Άνταμ πηγαίνει να νοικιάσει το dvd για να τη δει. Βλέποντάς την, παρατηρεί ένα κομπάρσο που του μοιάζει καταπληκτικά. Αποφασίζει να ψάξει να βρει τον ηθοποιό και τελικά καταφέρνει να τον συναντήσει. Ο Άντονι είναι ένας τριτοκλασάτος ηθοποιός που ζει με την έγκυο σύζυγό του σ’ ένα διαμέρισμα και μάλλον αισθάνεται ότι η δουλειά του είναι επιφανειακή και ανούσια.

Η σκηνοθεσία της ταινίας έχει κάτι από David Lynch με μία αίσθηση παράδοξης ονειρικής κατάστασης. Σ’ αυτό το κλίμα γίνονται και οι συναντήσεις του Άνταμ με τον Άντονι, οι οποίοι εμφανισιακά μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό. Αρχίζει σταδιακά να υποβόσκει μία αίσθηση φθόνου του ενός για τον άλλο. Ο Άνταμ φθονεί αυτό που ο ίδιος θεωρεί σαν ενδιαφέρουσα, τη ζωή ενός ηθοποιού. Μπαίνει κρυφά στο διαμέρισμά του και παρακολουθεί την έγκυο γυναίκα του Άντονι, φθονώντας το συζυγικό βίο και το γεγονός ότι ο Άντονι κατάφερε ν’ αφήσει έγκυο τη γυναίκα του, θαυμάζοντας το μυστήριο της εγκυμοσύνης. Ο Άντονι από την άλλη, φθονεί την ακαδημαϊκή καριέρα του Άνταμ. Ενώ τον αγχώνει η εγκυμοσύνη της γυναίκας του, φθονεί αυτό που εκείνος θεωρεί σαν παθιασμένη και χωρίς πιεστικές δεσμεύσεις, τη σχέση που έχει ο Άνταμ με τη φίλη του.

Μία ενοχλητική κατάσταση/σκέψη που ενδεχομένως κάποια στιγμή μας έχει ταλαιπωρήσει όλους, σχετικά με τις επιλογές που κάναμε στη ζωή μας και το πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να είμαστε αν δεν ήμασταν αυτό που είμαστε! Σκέψεις που αν μας κολλήσουν στο μυαλό με τον εφιαλτικό τρόπο που ο Άνταμ φθονούσε τον Άντονι (και το αντίστροφο) είναι ικανές να μας αρρωστήσουν και να μας οδηγήσουν σε ακραίες πράξεις. Μία κατάσταση που μας οδηγεί να δημιουργήσουμε με το μυαλό μας τον εχθρό μας, αντιμετωπίζοντας τον άλλο σαν τέτοιο. Έναν εχθρό που έχει αυτό που δεν έχουμε και (σε ακραίες περιπτώσεις) θα κάνουμε τα πάντα για να του το πάρουμε και να τον βλάψουμε, βλάπτοντας πρώτα απ’ όλα τον εαυτό μας.

Η ιστορία της καμήλας που δάκρυσε

Την άνοιξη εκείνου του έτους, στην έρημο Γκόμπι της Μογγολίας, σε μια οικογένεια νομάδων βοσκών (που δεν είναι ηθοποιοί), μια καμήλα γεννά επώδυνα ένα λευκό καμηλάκι, ενώ η όλη η οικογένεια (των ανθρώπων) βοηθά στον τοκετό ενός μέλους από την επιβίωση του οποίου εξαρτούνται και όλα τα υπόλοιπα μέλη. Η καμήλα στη συνέχεια αρνείται να το θηλάσει, ή και να το πλησιάσει δίνοντας την απαραίτητη μητρική φροντίδα, με αποτέλεσμα το νεογέννητο να κινδυνεύει να πεθάνει. Ύστερα από πολλές ατυχείς προσπάθειες, η οικογένεια ανατρέχει σαν έσχατη λύση σε ένα παλιό ιερό τελετουργικό για να μονιάσει τη μητέρα καμήλα με το παιδί της. Στέλνει τα δύο μικρά της αγόρια να φέρουν από το «κοντινό» χωριό, ξοδεύοντας τα λιγοστά χρήματα που διαθέτει (αφού στη νομαδική ζωή αυτά είναι σχεδόν άχρηστα), έναν βιολιστή για να παίξει τη μουσική του στην καμήλα. Η καμήλα δέχεται τα χάδια της νεαρής γυναίκας που του τραγουδάει κι ενώ ηρεμεί υπό τον ήχο του βιολιού, φαίνεται να δακρύζει και τελικά δέχεται κοντά της το νεογέννητο. Ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και τη μυθοπλασία, μια συγκινητική ταινία – πτυχιακή εργασία φοιτητών, που αποτυπώνει με αυθεντικότητα έναν άγνωστο σε μας κόσμο.

Άλλη μία ταινία με πρωταγωνιστή τον Κιρικού

Ο Κιρικού και η μάγισσα 

Ο Κιρικού δεν φοβάται να γεννηθεί και μιλώντας μέσα από την κοιλιά της μάνας του, της ζητάει να τον γεννήσει. Με το που γεννιέται ξεκινάει να βρει τι συμβαίνει με τη Μάγισσα Καραμπά και γιατί έχει ρίξει κατάρα στο μικρό αφρικανικό χωριό στο οποίο γεννήθηκε. Η πηγή που βγάζει νερό έχει στερέψει και οι κάτοικοι του χωριού αντιμετωπίζουν φοβερό πρόβλημα. Όσοι άνδρες έχουν πάει ν’ αντιμετωπίσουν την Καραμπά δεν έχουν ξαναγυρίσει και μέσα από το φόβο των γυναικών που έχουν απομείνει στο χωριό, η δύναμη της Καραμπά μεγαλώνει. Ο Κιρικού μη βρίσκοντας κάποιο λόγο να φοβηθεί κα να δοκιμάσει (!!!) με τη βοήθεια των συμβουλών του παππού του φθάνει στο λησμονημένο βουνό που φυλάσσεται σκληρά από τους υπηκόους της Καραμπά και βρίσκει το σοφό του χωριού ο οποίος του αποκαλύπτει το μυστικό της κακίας και της δύναμης της Καραμπά. Το μικροσκοπικό του μέγεθος τον βοηθάει (ξανά) να ξεπεράσει και τα νέα εμπόδια που συναντά για ν’ ανακαλύψει ότι η μάγισσα όντως δεν είναι κακιά, αλλά κάποιος της έχει βάλει ένα αγκάθι στην πλάτη, όπως του είπε και ο σοφός στο βουνό. Η Καραμπά δεν φτάνει να το βγάλει, αλλά και δεν αφήνει κανέναν να της το βγάλει γιατί την πονάει πολύ κι έτσι μένει παγιδευμένη σε αυτήν την κατάσταση. Ο Κιρικού έχοντας απομυθοποιήσει όλες τις δυσκολίες, συμπεριλαμβανομένης και της μάγισσας Καραμπά, την πλησιάζει και με αφοπλιστική φυσικότητα της αφαιρεί το αγκάθι. Έτσι, σώζει το χωριό από την κατάρα της μάγισσας και του δίνει ζωή.

Το αγόρι στο τελευταίο θρανίο

Το αγόρι στο τελευταίο θρανίο (Dans la maison), Δραματική 2012, Σκηνοθεσία Φρανσουά Οζόν

Μια «κλασική», δηλαδή τυπική γαλλική ταινία με δύο πρωταγωνιστές, έναν μεσήλικα καθηγητή λυκείου και του ευνοούμενου του (και γοητευτικού) μαθητή. Ο απογοητευμένος από το επίπεδο και την απόδοση των μαθητών του, ο καθηγητής «πέφτει πάνω» σε μία ενδιαφέρουσα έκθεση ενός μαθητή του. Ο μαθητής περιγράφει πως προσεγγίζει ένα συμμαθητή του και «μπαίνει» στο σπίτι του προκειμένου να τον βοηθήσει στα μαθηματικά στα οποία είναι αδύναμος. Κρατώντας το σασπένς της αφήγησής του, τελειώνει την έκθεση με τη λέξη «συνεχίζεται…» Ο καθηγητής ιντριγκάρεται από το εν δυνάμει ταλέντο του μαθητή και ως άλλος μέντορας τον κρατάει μετά τα μαθήματα «διορθώνοντας» τις εκθέσεις του, δανείζοντάς του βιβλία των μεγάλων κλασικών συγγραφέων και παροτρύνοντας τον να συνεχίσει το γράψιμο (και τη συγκεκριμένη ιστορία). Ο μαθητής έχοντας μπει στην καθημερινότητα της οικογένειας του συμμαθητή του, συνεχίζει τις «πιασάρικες» εκθέσεις μπλέκοντας και το ερωτικό στοιχείο (ο συμμαθητής με το μαθητή και ο μαθητής με τη μητέρα του συμμαθητή) κρατώντας τον καθηγητή με κομμένη την ανάσα, ενώ ο θεατής (που βλέπει τα πρώτα ψήγματα άρλεκιν διάθεσης) αρχίζει να κρατάει «μικρό καλάθι». Ο καθηγητής, έρμαιο του πάθους του, οδηγείται, μετά το χειρισμό του από το μαθητή, να κλέψει από το συνάδελφό του τα θέματα των μαθηματικών για το επικείμενο διαγώνισμα, μετά τον εκφοβισμό ότι αν ο συμμαθητής δε γράψει καλά, θα σταματήσει τα μαθήματα και άρα θα σταματήσει ο μαθητής να πηγαίνει στο σπίτι του και να έχει θέμα για τις συνέχειες των εκθέσεων του. Ο καθηγητής κάνει το απονενοημένο διάβημα και κλέβει τα θέματα. Στο κρεσέντο των εκθέσεων (και της ταινίας), ο μαθητής αφηγείται πως φίλησε τη μητέρα του συμμαθητή, ενώ εκείνος είδε την όλη σκηνή κατά λάθος και μετά αυτοκτόνησε. Πανικόβλητος ο καθηγητής τρέχει στην τάξη, όπου βλέπει ότι ο συμμαθητής λείπει. Τρέχει στη γραμματεία, τηλεφωνεί στο σπίτι του συμμαθητή για να ανακαλύψει ότι δεν έχει έρθει στο σχολείο επειδή είναι…άρρωστος! Σαστισμένος από την ίδια του την αντίδραση και αδειανός σαν σακουλιασμένο σακί συνειδητοποιεί πόσο έχει υποδουλωθεί στην αφήγηση του μαθητή του και πόσο εύκολα εκείνος τον χειρίστηκε. Πηγαίνει, λοιπόν, και τον βρίσκει συμβουλεύοντας ή μάλλον απαιτώντας να σταματήσει τις εκθέσεις γιατί η κατάσταση έχει ξεφύγει από τον έλεγχο (του). Μέχρι εδώ η ταινία έχει πάει καλά (αν εξαιρέσει κανείς την υποψία άρλεκιν που αιωρείται στην ατμόσφαιρα). Έχει κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή κι έχει δημιουργήσει ωραία πλοκή και σασπένς. Και μετά τα χαλάει όλα! Ο μαθητής σε μία κατάστασης διοχέτευσης του θυμού του (ή συνέχισης του πλάνου να καταστρέψει το καθηγητή – μοναδικό αναγνώστη του), πηγαίνει στο σπίτι του καθηγητή και συναντά τη γυναίκα του, αποκαλύπτοντάς της ότι ο καθηγητής του έχει πει το μυστικό τους, δηλαδή για ποιο λόγο δεν έχουν κάνει παιδιά, επειδή εκείνη είναι στείρα. Η ζωή μπερδεύεται με την αφήγηση και ο σκηνοθέτης δείχνει το μαθητή να κάνει έρωτα με τη γυναίκα του καθηγητή, αφήνοντας το θεατή να αποφασίσει εάν είναι αφήγηση ή πραγματικό γεγονός εντείνοντας το «φαινόμενο άρλεκιν». Παράλληλα, ο συμμαθητής, που τελικά ήταν όντως -κρυφά- παρών στο «απαγορευμένο» φιλί, «καρφώνει» των καθηγητή στο διευθυντή του σχολείου σχετικά με τα κλεμμένα θέματα των μαθηματικών και αντί να βλάψει το μαθητή που φίλησε τη μάνα του, βλάπτει τον καθηγητή (;). Στο τραγικό φινάλε, ο καθηγητής χάνει και τη δουλειά (τον απολύει ο διευθυντής) και τη γυναίκα του (τον εγκαταλείπει) και κάθεται αξούρηστος, άπλυτος και σε κακή κατάσταση σ’ ένα παγκάκι και ο μαθητής του υπόσχεται νέες ιστορίες σε συνέχειες. Νομίζω πως ο σκηνοθέτης έδωσε ένα υπερβολικό τέλος για ένα μικρής αξίας πάθος. Ίσως το παρατράβηξε.

Η ζωή του Πι και το ζήτημα της ύπαρξης του Θεού

Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι τη χθεσινή ταινία (πράγμα πολύ καλό, αν σκεφτείς ότι όλο και σπανιότερα γυρίζονται ταινίες που μας κάνουν να σκεφτόμαστε, πόσω μάλλον να σπαζοκεφαλιάζουμε. «Η ζωή του Πι» ήταν μία σπαζοκεφαλιά και μία εύκολη παγιδούλα. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, ακριβώς έτσι είναι η πίστη και το ζήτημα της ύπαρξης του θεού. Μια σπαζοκεφαλιά για μερικούς και μία εύκολη παγίδα γι’ άλλους. Ήταν τόσο συγκινητική και μαγική η εκδοχή του ναυαγίου με την τίγρη της Βεγγάλης και τόσο ρεαλιστικά πεζή η εκδοχή του μάγειρα που η πρώτη απάντηση που θα ερχόταν στα χείλη των περισσοτέρων μετά την ερώτηση του Πι για το ποια ιστορία προτιμούμε, θα ήταν αυτή που έδωσε και ο ακροατής του. Η πρώτη απάντηση, η αυθόρμητη, αυτή που διατηρεί ακόμα την επήρεια της μαγικής χρυσόσκονης. Πώς όμως αυτή η ιστορία θα μας κάνει να πιστέψουμε ότι υπάρχει θεός (όπως ισχυρίζεται στην αρχή της ταινίας ο Πι); Το ότι διαλέγουμε το παραμύθι σημαίνει/αποδεικνύει ότι υπάρχει θεός; Το άλμα που επιχειρεί να κάνει ο Πι θεωρώ ότι είναι άτοπο. Για να το σκεφτούμε λίγο καλύτερα. Ένα αντεπιχείρημα με τη βοήθεια του σοφού Αισώπου θα είχε ως εξής. Έχουμε έναν έξυπνο άνθρωπο, που χειρίζεται δυνατά το λόγο. Θέλει, λοιπόν, να μας δώσει ένα παράδειγμα για το πώς η αλαζονεία μπορεί ν’ αποβεί καταστροφική, ή για το πώς εάν έχουμε υπομονή μπορούμε να πετύχουμε τους στόχους μας ή για το πώς εάν θεωρούμε κάποια πράγματα δεδομένα, μπορεί να διαψευσθούμε ή αν είναι φοβερός ρήτορας, μπορεί να μας δώσει ένα παράδειγμα που να περιλαμβάνει όλες τις παραπάνω απόψεις κι ακόμα περισσότερες. Αντί, λοιπόν, να μας πει ευθέως τι θέλει (π.χ. έχε υπομονή και θα αμειφθείς) μας λέει έναν μύθο. Το μύθο του λαγού και της χελώνας. «Προφανώς» και πρόκειται για παραμύθι, αφού στην πραγματικότητα τα ζώα δε μιλάνε με «ανθρώπινη λαλιά», ούτε, βέβαια, ποτέ θα διοργάνωναν έναν αγώνα δρόμου. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι εάν όντως ο λαγός έκανε αγώνα δρόμου με τη χελώνα κι αν πρέπει να δεχθούμε αυτήν την εκδοχή σαν αληθινή, αλλά το νόημα, το δίδαγμα της ιστορίας. Τι σημασία έχει εάν υπήρχε η τίγρης ή όχι στη βάρκα; Τι σημασία έχει εάν έκαναν όντως αγώνα δρόμου ο λαγός και η χελώνα; Τι σημασία έχει εάν υπάρχει θεός και πως σχετίζεται αυτό με το ποια εκδοχή θα επιλέξουμε να πιστέψουμε; Σημασία έχει η ουσία της ιστορίας, το νόημα, το δίδαγμα. Σημασία έχει ότι ο Πι βίωσε κάποια εμπειρία που γέννησε συναισθήματα που του έδωσαν πνευματική δύναμη, η οποία του έδωσε τη σωματική ικανότητα, το κουράγιο, να προχωρήσει, να γαντζωθεί από τη ζωή και να συνεχίσει μέχρι να φτάσει σε κάποια στεριά και να σωθεί. Να σωθεί πραγματικά από το ναυάγιο και πνευματικά από την «άσκοπη» περιφορά της ύπαρξής μας στον πλανήτη γη με τη βοήθεια της τίγρης, της πίστης. Σημασία έχει η υπομονή, η επιμονή κι όλα τ’ άλλα που διδάσκουν τόσο η ιστορία του Πι, όσο και η ιστορία του Αισώπου. Σημασία έχουν όλα τα νοήματα όλων των παραμυθιών που διδάσκουν οι θρησκείες (που πολλές φορές είναι κοινά) κι αν έχουμε τη διάθεση να τα εφαρμόσουμε στη ζωή μας. Είναι, δηλαδή, ανάγκη να πιστέψουμε στην πραγματική ύπαρξη της τίγρης, του λαγού ή του θεού; Νομίζω ότι αυτό είναι τουλάχιστον αδιάφορο. Σημασία έχει να πιστέψουμε στον εαυτό μας και σ’ όλες τις αρετές (εντάξει, είναι παλιομοδίτικη η λέξη, αλλά δε μου ‘ρχεται άλλη) που θα θέλαμε να έχουμε. Εμείς και οι άλλοι.

Ο Κιρικού και οι αξίες...

Διαβάζοντας αυτήν την ανάρτηση του συνβλόγερ τροβατόρε, σχετικά με τη χρησιμότητα και την αξία των πραγμάτων, θυμήθηκα μία ταινία μεγάλου μήκους κινουμένων σχεδίων που παίχτηκε στο φεστιβάλ την προηγούμενη εβδομάδα. Η ταινία λεγόταν Kirikou and the Men and the Women και αφηγούνταν μικρές (αυτοτελείς) ιστορίες των κατοίκων ενός αφρικανικού χωριού και βασικά του "ήρωά" του, του Κιρικού, ενός μικρού παιδιού που ξεχωρίζει με το χαρακτήρα και τις πράξεις του. Καταφθάνει, λοιπόν, μία μέρα στο χωριό μια περιπλανώμενη γυναίκα, μεγάλη σε ηλικία, και τη ρωτούν οι συγχωριανοί του Κιρικού τι ψάχνει. Εκείνη απαντά ότι πηγαίνει από χωριό σε χωριό και αφηγείται ιστορίες που ήδη ξέρει, αλλά ψάχνει και νέες ιστορίες που έχει να τις δώσει το κάθε χωριό. Οι συγχωριανοί τότε γίνονται πιο αμυντικοί και της λένε, καλά, και γιατί να αφηγείται κανείς ιστορίες, ποιά η χρησιμότητά τους και ποιόν ενδιαφέρουν; Μόλις, δε, καταλαβαίνουν ότι θα πρέπει να την κοιμίσουν και να την ταΐσουν για όσο θα μείνει στο χωριό, τότε δυσανασχετούν εντελώς. Η γυναίκα τους πείθει να ακούσουν τι έχει να πει κι εκείνοι της λένε, ωραία, σε ακούμε, πες μας μια ιστορία. Κι εκείνη τους απαντά, ότι δε γίνεται να σας πω την ιστορία εδώ στα όρθια και μάλιστα μέρα μεσημέρι  Πρέπει να είναι βράδυ και να καθόμαστε γύρω από τη φωτιά. Έτσι και γίνεται, και το βράδυ οι συγχωριανοί μαγεύονται από την ιστορία της γυναίκας και λαχταράνε να έρθει το επόμενο βράδυ για να καθίσουν όλοι γύρω από τη φωτιά και ν' ακούσουν τη συνέχεια.

Το μήνυμα είναι νομίζω πολλαπλό. Εκτός από τον φόβο για κάτι καινούριο - ασυνήθιστο κι εκτός από το καλλιτεχνικό - άχρηστο, υπάρχει και το μήνυμα της αξίας της γυναίκας και της αξίας των ανθρώπων μεγαλύτερης ηλικίας που μπορεί φαινομενικά να μην βοηθούν (με κάποιον πρακτικό-χειροπιαστό-χειρωνακτικό τρόπο), αλλά η αξία τους βρίσκεται αλλού...  

Το τρέιλερ της ταινίας

Monsieur Lazhar

Το πιο ας-πούμε-σοκαριστικό σημείο της ταινίας για μένα ήταν εκεί που συζητούσαν οι δάσκαλοι, καθισμένοι στο υπερτέλειο γραφείο συνεδριάσεων του υπερεξελιγμενοτέλειου σχολείου στο Κεμπέκ του Καναδά, για το θέμα, και ανέφερε ο ένας ότι σε μία εκδρομή που έκαναν με το σχολείο, ένα παιδάκι έπαθε εγκαύματα στην πλάτη από τον ήλιο γιατί δεν έφτανε να βάλει αντηλιακό μόνο του και δεν θα ήταν σωστό να τον αγγίξει κάποιος/-α δάσκαλος/-α.

Ειλικρινά, δε μπορώ να διαλέξω ποιός είναι ο καλύτερος χαρακτήρας της ταινίας!

"Am I wrong?"

Το άλογο του Τορίνου

Θα ήθελα να κακολογήσω μία ταινία (του κατά τ’ άλλα εξαιρετικού Ούγγρου Μπέλα Ταρ) που είδα χθες και τελικά αποφάσισα ότι δεν μου άρεσε (και να δώσω τροφή για νέο βιδεάκι στον Μπραφ, που είναι πάντα τόσο κομψός όταν σχολιάζει ό,τι του κινεί το ενδιαφέρον!). 

Βρισκόμαστε στα 1889 και η ταινία περιγράφει τη ζωή ενός φτωχού καροτσέρη. Ζει με την κόρη του σ’ ένα σπίτι που έχει τα απολύτως απαραίτητα 

έπιπλα: δύο κρεβάτια, ένα τραπέζι, δύο καρέκλες και μία ξυλόσομπα. Μοναδική πηγή εισοδήματος είναι το άλογό του που του εξασφαλίζει το καθημερινό γεύμα, δηλαδή μία βραστή πατάτα για τον καθένα. Σε μία σχεδόν πρωτόγονη κατάσταση, χωρίς ηλεκτρικό και νερό (φυσικά), οι καθημερινές ασχολίες περιλαμβάνουν (συν τοις άλλοις) το τάισμα του αλόγου, το άναμμα της σόμπας, το κουβάλημα νερού από το πηγάδι και το άναμμα του λαδοφάναρου όταν σκοτεινιάζει. Νομίζω ότι μετά από αυτά έχετε φανταστεί περίπου το σπίτι. Ξεκινάει, λοιπόν, η κόρη, να πάει να φέρει νερό. Πλησιάζει στην πόρτα, κάνει να την ανοίξει, και τι να δω: η πόρτα έχει χερούλι με κλειδαριά τέτοιου τύπου 

http://www.google.gr/imgres?q=door+handle+and+lock&um=1&hl=en&sa=N&biw=1280&bih=909&tbm=isch&tbnid=8IXkLERKrTL80M%3A&imgrefurl=http%3A%2F%2Fseotalkies.com%2Fiih%2F&docid=MnWFo-j_qRT3PM&imgurl=http%3A%2F%2Fseotalkies.com%2Fiih%2Fwp-content%2Fgallery%2Fdoor-handles%2Fdoor-handle-with-lock.jpg&w=400&h=400&ei=IMlWULm9CZG5hAfO8oCgDg&zoom=1&iact=hc&vpx=1020&vpy=140&dur=747&hovh=131&hovw=140&tx=157&ty=113&sig=104291674438215106691&page=1&tbnh=131&tbnw=140&start=0&ndsp=32&ved=1t%3A429%2Cr%3A5%2Cs%3A0%2Ci%3A85

Ίσως όχι τόσο καλογυαλισμένο, αλλά τέτοιου τύπου. Τέτοια σκηνοθετικά λάθη μπορούν να με τρελάνουν! Ρε φιλαράκι, πλάκα με κάνεις; Η γιαγιά μου στο χωριό το 1990 είχε μάνταλο στην πόρτα και μία τρύπα από κάτω στην οποία χωρούσε ένα τέτοιο κλειδί

http://www.google.gr/imgres?q=%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%8C+%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%AF&um=1&hl=en&biw=1280&bih=909&tbm=isch&tbnid=Izfotdq9LeQ92M%3A&imgrefurl=http%3A%2F%2Fgr.freepik.com%2Ffree-photo%2Fold-key_18896.htm&docid=j_QTSm0Z6ukaTM&imgurl=http%3A%2F%2Fstatic.freepik.com%2Ffree-photo%2Fold-key_2662041.jpg&w=626&h=446&ei=DstWULjmCcGKhQf884GQAw&zoom=1&iact=hc&vpx=192&vpy=150&dur=154&hovh=189&hovw=266&tx=167&ty=106&sig=104291674438215106691&page=1&tbnh=130&tbnw=209&start=0&ndsp=31&ved=1t%3A429%2Cr%3A0%2Cs%3A0%2Ci%3A67

και «κλείδωνε» κι αυτός το 1889 είχε και κλειδαριά σύγχρονη;;;;;; Εντόπισα κι άλλα (τέτοιου τύπου) λάθη και ξενέρωσα. Δηλαδή, λίγο ακόμα και θα σήκωνε το χέρι του ο καροτσέρης για να κοιτάξει κάνα τέτοιο ρολόι 

http://www.google.gr/imgres?q=%CF%81%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B9&um=1&hl=en&biw=1280&bih=909&tbm=isch&tbnid=5KF3mw1VOIOn7M%3A&imgrefurl=http%3A%2F%2Fwww.greekdivers.com%2Fforum%2Findex.php%3Fshowtopic%3D940&docid=feIEeDvgGbNayM&imgurl=http%3A%2F%2Fwww.greekdivers.com%2Fforum%2Fuploads%2Fpost-40-1070958432.jpg&w=400&h=400&ei=ZspWUI79E8mHhQeiq4HYAg&zoom=1&iact=hc&vpx=769&vpy=573&dur=776&hovh=225&hovw=225&tx=127&ty=119&sig=104291674438215106691&page=1&tbnh=131&tbnw=131&start=0&ndsp=35&ved=1t%3A429%2Cr%3A32%2Cs%3A0%2Ci%3A167

Ήμαρτον!

Η ταινία κατά τ’ άλλα έχει εξαιρετική φωτογραφία και εξαιρετικό ήχο-φόντο (τον μανιασμένο αέρα), κι εξαιρετικές ερμηνείες.

Μεταφυσικές ανησυχίες με λίγη δόση LSD...

Μετά την πιο κορυφαία ταινία όλων των εποχών, δηλαδή το μεγάλο Λεμπόφσκι, έρχεται μία "νέα" (του 2009, αλλά εγώ τώρα την είδα) ταινία να με διχάσει ως προς το ποιά από τις δύο είναι πια η πιο κορυφαία...
και στις δύο παίζει ο Jeff Bridges...τυχαίο;;;