Η απόφαση ή η θεωρία του "έφτασε ο κόμπος στο χτένι"

Μια απόφαση που όταν παρθεί θα αλλάξουν κάποια δεδομένα στη ζωή σου, θεωρητικά, είναι σημαντική. Σημαντικότερο είναι ίσως το χρονικό διάστημα και οι σκέψεις που το γεμίζουν μέχρι να την πάρεις. Σκέφτεσαι, για παράδειγμα, να μετακομίσεις. Το φιλοσοφείς από ‘δω, το ψειρίζεις από ‘κει, ενθουσιάζεσαι με τα θετικά. Σκέφτεσαι το νέο σπίτι. Θα το διαλέξεις καλύτερα αυτή τη φορά, να μην είναι ούτε πολύ μικρό, σαν εκείνη τη γκαρσονιέρα που νοίκιαζες κάποτε που δε μπορούσε να ‘ρθει ένας άνθρωπος για καφέ, ούτε πολύ μεγάλο, σαν εκείνο που είχες τρομάξει να το ζεστάνεις. Θα τσεκάρεις σίγουρα τα υδραυλικά, να μη θες ένα κάρο λεφτά με το που μπεις για βρύσες και θερμοσίφωνες, αλλά και τη ντουλάπα, να μπορείς ν’ αποθηκεύεις τα πράγματά σου όταν αλλάζουν οι εποχές. Φαντάζεσαι τον νέο χώρο, ότι θα τον φτιάξεις καλύτερο από τον τωρινό, ώστε να σε αντιπροσωπεύει περισσότερο. Ναι, θα έχεις λιγότερα πράγματα, αλλά θα τα ‘χεις διαλέξει ένα προς ένα. Αναρωτιέσαι πως θα είναι η νέα γειτονιά. Σίγουρα δεν θα ήθελες τον ιδιοκτήτη πάνω στο σβέρκο σου ή καμία απελπισμένη γιαγιά που θα κρέμεται από την καθημερινότητά σου και τη ζωή σου. Θα περάσεις από απανωτά σκανναρίσματα τον νέο ιδιοκτήτη. Θα ζυγίσεις πόσο θα σου πρήξει τα συκώτια ο ένας και πόσο ο άλλος και θα διαλέξεις αυτόν που θα σου τα πρήξει λιγότερο. Πάνω που είχες ενθουσιαστεί, μετράς όλες αυτές τις παραμέτρους. Και σου βγαίνουν πολλές και δύσκολο να ικανοποιηθούν όλες. Σου περνάει πάντα από το μυαλό ότι «καλά είμαι μωρέ…», έχω συνηθίσει, έχω τακτοποιηθεί στη γωνιά μου, που να τρέχω τώρα…Συνεχίζεις, τότε, να το ψειρίζεις, σκεπτόμενος τα θετικά του τωρινού σπιτιού και μπερδεύεσαι εντελώς. Αυτή η κατάσταση της αναποφασιστικότητας θα μπορούσε (θεωρητικά) να συνεχιστεί για πάντα. Ή θα μπορούσες να αναθέσεις τη λύση της στη μοίρα ή τύχη, όταν για παράδειγμα θα σε διώξει ο ιδιοκτήτης γιατί χρειάζεται το σπίτι για «ίδια χρήση». Εξαρτάται, λοιπόν, από το πόσο πολύ σε «τρώει» η μετακόμιση. Πόσο την έχεις ανάγκη. Και πόσο αντέχεις στο αυτομαστίγωμα της αναποφασιστικότητας. Κι εδώ έρχεται να «κουμπώσει» η θεωρία μου (μία από τις πολλές) του «έφτασε ο κόμπος στο χτένι». Όταν θα συμβεί αυτό, θα είσαι πια σίγουρος για το τι θες. Ό,τι κι αν είναι αυτό, είτε να μείνεις, ή να φύγεις.

Οι δύο πίνακες

Είχα μία συζήτηση μ’ ένα φίλο περί συντροφικών σχέσεων κι εκείνος περιέγραψε με γλαφυρό τρόπο το θέμα, ώστε με κινητοποίησε να γράψω κάτι γι’ αυτό. Μ’ ένα μικρό προλογάκο, θα πω ότι δεν έχω πρόθεση να τσουβαλιάσω. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και δεν ισχύουν όλα για όλους! Μου έλεγε, λοιπόν, ότι στην αρχή μιας σχέσης, φέρνει ο καθένας τον πίνακά του. Του έχει πάρει καιρό να τον ζωγραφίσει, περιγράφοντας μέσα από αυτόν τις εμπειρίες που έχει ζήσει, εκφράζοντας το χαρακτήρα και την ψυχή του. Βρίσκονται αυτοί οι δύο άνθρωποι σιγά σιγά στον ίδιο χώρο και συνεχίζουν να προσθέτουν μικρές πινελιές εδώ κι εκεί, ο καθένας στον πίνακά του. Παρότι αρχίζουν ν’ αποκτούν κάποιες κοινές εμπειρίες, οι πινελιές στους δύο πίνακες είναι σχεδόν απίθανο ν’ αποδοθούν με τον ίδιο τρόπο. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα κοιτάζει ο ένας τον πίνακα του άλλου. Εκεί υπάρχει η δυνατότητα να συμβούν δύο πράγματα. Το ένα είναι να σκεφτεί ο καθένας τους «κοίτα πως απεικόνισε αυτό το γεγονός ο άλλος…χμ, ενδιαφέρον», να προβληματιστεί θετικά και τελικά να χαρεί με τον πλούτο που προσφέρει η διαφορετικότητα. Αν κάνουν κάποια παρόμοια σκέψη και οι δύο, η σχέση ωφελείται, και συνεχίζουν τη δημιουργική διαδικασία. Σ’ ένα άλλο σενάριο, συνήθως η γυναίκα, ξεκινάει με κάποιες μικρές συμβουλές, του τύπου «τι ωραία που έχεις απεικονίσει τον ουρανό…νομίζω χρειάζεται να προσθέσεις κι έναν ήλιο». Κοιτάει απορημένος ο άντρας τον πίνακά του και λέει «μπα, δεν το είχα σκεφτεί έτσι». Η γυναίκα ίσως επιμείνει και πει «μα πως δεν το σκέφτηκες; Αφού ζωγράφισες τον ουρανό και τα σύννεφα και τα πουλιά, πως είναι δυνατόν να μη σχεδιάσεις και τον ήλιο;». Ο άντρας θα ξανακοιτάξει τον πίνακα κι ίσως σκεφτεί « δε μου πέρασε από το μυαλό να βάλω έναν ήλιο στον πίνακά μου, αλλά δε βαριέσαι; Εδώ που τα λέμε, θα μπορούσε να υπάρχει κι ένας ήλιος», έτσι απαντά θετικά και βάζει την πρώτη πινελιά κατά την υπόδειξη της γυναίκας. Οι μικρές και φαινομενικά ακίνδυνες υποδείξεις της γυναίκας και παραιτήσεις του άντρα συνεχίζονται, ώστε μετά από καιρό, ο πίνακας του άντρα να έχει αποκτήσει μία τελείως διαφορετική όψη. Ο άντρας έχει παραιτηθεί από την κοπιαστική διαδικασία του να σκεφτεί και τελικά να ζωγραφίσει αυτό που θέλει και η γυναίκα έχει αποκτήσει τον έλεγχο των δύο πινάκων (μαζί με την κούραση που τους  συνοδεύει). 

Οι γυναίκες του έκτου ορόφου

Αγαπημένο μου βλογ…

     Γίνονται τόσα πολλά στην Ελλάδα αυτές τις μέρες που έχω κάψει φλάντζα να τα σκέφτομαι, γι’ αυτό αποφάσισα να σου γράψω για μία ταινιούλα που είδα για να χαλαρώσουμε.

     Προχθές είδα την ταινία «οι γυναίκες του έκτου ορόφου». Αρχικά σκέφτηκα ότι είναι μία μέτρια – καλούτσικη ταινιούλα, για να δεις ένα χαλαρό βράδυ που δεν θες να δεις κάτι σοβαρό. Το imbd τη βαθμολογεί με 7, αλλά πλέον νομίζω ότι είναι για παρακάτω. Την επόμενη μέρα συνέχισα να τη σκέφτομαι και σήμερα που την ξαναθυμήθηκα, φούντωσα κι είπα να γράψω κάτι.

     Η προπέρσινη αυτή ταινία (2010), είναι άλλη μία εκδοχή της Σταχτοπούτας. Μία εύπορη οικογένεια του Παρισιού τη δεκαετία του ’60, κι ενώ σ’ όλα τα πλουσιόσπιτα έχουν γίνει «της μόδας» οι Ισπανίδες υπηρέτριες, προσλαμβάνει μία νέα και γλυκιά Ισπανίδα υπηρέτρια. Η καημενούλα, φτωχούλα, που έχει κι ένα μικρό παιδί πίσω στην πατρίδα της και την έχει φάει η ξενιτιά, ζει σ’ ένα μικροσκοπικό δωμάτιο, στον έκτο όροφο του κτιρίου, μαζί με τις άλλες φτωχές Ισπανίδες υπηρέτριες. Παρά τη δουλειά στα ξένα χέρια και τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, οι ζεστές, καλόκαρδες, φωνακλούδες, τραγουδιστούδες, νότιες Ισπανίδες ζουν με χαρά τη ζωή, ενώ η εύπορη οικογένεια ζει μία ασπρόμαυρη ζωή σ’ ένα γάμο κλινικά νεκρό. Μετά από εύλογο χρονικό διάστημα, η όμορφη και καλοσχηματισμένη 28χρονη (περίπου) υπηρέτρια, πέφτει θύμα του έρωτα του 60χρονου, μετριότατης εξωτερικής εμφάνισης, ασπρομάλλη, φαλακρού με προκοίλι αφεντικού, όπως είχε συμβεί άλλωστε και όταν απέκτησε το παιδί της.

     Που είστε φεμινίστριες των δεκαετιών ’60-’70 να δείτε τι ταινίες παίζονται εν έτει 2010 και να φρίξετε! Τουλάχιστον τη Σταχτοπούτα την ερωτεύτηκε το όμορφο και νέο παλικάρι! Από πού να το πιάσεις και που να τα’ αφήσεις; Εκατοντάδες κλισέ μαζεμένα και πολλά μηνύματα που «παίζουν» σε πολλές ταινίες και τα καταπίνουμε αμάσητα.

Η φτωχειά Ισπανίδα – η πλούσια Γαλλιδα

Οι ζεστές νότιες – οι κρύοι Γάλλοι του Βορρά

Η φτωχειά υπηρέτρια – την ερωτεύεται το πλούσιο αφεντικό

Αλλά το χειρότερο απ’ όλα, το πιο απαράδεκτο, που επαναλαμβάνεται σε πάμπολλές ταινίες και γίνεται κοινωνικό κατεστημένο και ηθικά αποδεκτή κατάσταση:

Η όμορφη κορμάρα νέα με τον άσχημο προκοίλα γέρο!!! 

Ντάξει…ήμαρτον…

Μερικές φορές...

Ο Κιρικού και οι αξίες...

Διαβάζοντας αυτήν την ανάρτηση του συνβλόγερ τροβατόρε, σχετικά με τη χρησιμότητα και την αξία των πραγμάτων, θυμήθηκα μία ταινία μεγάλου μήκους κινουμένων σχεδίων που παίχτηκε στο φεστιβάλ την προηγούμενη εβδομάδα. Η ταινία λεγόταν Kirikou and the Men and the Women και αφηγούνταν μικρές (αυτοτελείς) ιστορίες των κατοίκων ενός αφρικανικού χωριού και βασικά του "ήρωά" του, του Κιρικού, ενός μικρού παιδιού που ξεχωρίζει με το χαρακτήρα και τις πράξεις του. Καταφθάνει, λοιπόν, μία μέρα στο χωριό μια περιπλανώμενη γυναίκα, μεγάλη σε ηλικία, και τη ρωτούν οι συγχωριανοί του Κιρικού τι ψάχνει. Εκείνη απαντά ότι πηγαίνει από χωριό σε χωριό και αφηγείται ιστορίες που ήδη ξέρει, αλλά ψάχνει και νέες ιστορίες που έχει να τις δώσει το κάθε χωριό. Οι συγχωριανοί τότε γίνονται πιο αμυντικοί και της λένε, καλά, και γιατί να αφηγείται κανείς ιστορίες, ποιά η χρησιμότητά τους και ποιόν ενδιαφέρουν; Μόλις, δε, καταλαβαίνουν ότι θα πρέπει να την κοιμίσουν και να την ταΐσουν για όσο θα μείνει στο χωριό, τότε δυσανασχετούν εντελώς. Η γυναίκα τους πείθει να ακούσουν τι έχει να πει κι εκείνοι της λένε, ωραία, σε ακούμε, πες μας μια ιστορία. Κι εκείνη τους απαντά, ότι δε γίνεται να σας πω την ιστορία εδώ στα όρθια και μάλιστα μέρα μεσημέρι  Πρέπει να είναι βράδυ και να καθόμαστε γύρω από τη φωτιά. Έτσι και γίνεται, και το βράδυ οι συγχωριανοί μαγεύονται από την ιστορία της γυναίκας και λαχταράνε να έρθει το επόμενο βράδυ για να καθίσουν όλοι γύρω από τη φωτιά και ν' ακούσουν τη συνέχεια.

Το μήνυμα είναι νομίζω πολλαπλό. Εκτός από τον φόβο για κάτι καινούριο - ασυνήθιστο κι εκτός από το καλλιτεχνικό - άχρηστο, υπάρχει και το μήνυμα της αξίας της γυναίκας και της αξίας των ανθρώπων μεγαλύτερης ηλικίας που μπορεί φαινομενικά να μην βοηθούν (με κάποιον πρακτικό-χειροπιαστό-χειρωνακτικό τρόπο), αλλά η αξία τους βρίσκεται αλλού...  

Το τρέιλερ της ταινίας

Parov Stelar - Charleston Butterfly